Het pindakaas experiment.

Sinds ik valse tanden heb, eet ik niet meer zo vaak pindakaas. Niet omdat ik het ineens niet meer lekker vind, dat zeker niet. En ook niet omdat ik er dik van zou worden. Ik kan nog wel wat kilootjes gebruiken en…..goede natuurlijke pindakaas is echt hartstikke gezond voor de aderen.

Maar ja, sinds die valse tanden is het eten van pindakaas gewoon niet meer zo fijn. Het verdwijnt overal tussen en het is uren later nog terug te vinden. Mits je natuurlijk gelijk je mond gaat spoelen. Maar soms is het onweerstaanbaar. De geur van versgebakken brood in huis en op het aanrecht waar dat versgebakken broodje wacht op afkoeling. Knapperige korst en een heerlijke verse boterham. De eerste boterham met iets hartigs en dan die tweede boterham met dikke (echte) boter en daaroverheen die vettige pasta van pinda’s. Heerlijk! Maar als ik op de helft ben en het geworstel met die pindakaas alweer snel zat ben, blijft er een halve boterham over. Die verdeel ik in drie stukken en geef het aan de honden. Ook voor hen is het niet makkelijk, ondanks hun echte tanden. Je ziet ze bekken trekken en met hun tong vechten om de pindakaas alsnog naar binnen te werken. Maar ze vinden het lekker. Zodoende was het volgende experiment helemaal geen slecht idee.

Onze nieuwe hond Brigi heeft nogal een stevig karakter. En ze is nogal op mij gericht. Als Hans bijvoorbeeld alleen met de honden gaat wandelen, staat Brigi binnen een minuut voor het raam, tikkend met haar nagels en wild zwaaiend met haar staart. Of ik even mee wil gaan. Zonder mij geen wandeling voor die hond. En dat terwijl Hans altijd degene is van de hondensnoepjes en ik zeker niet. En ondanks dit is Brigi de enige die alles voor eten doet. Behalve zonder mij gaan wandelen dan.

Ook kan Hans alleen vertrekken met de auto, maar wee het moment dat wij samen vertrekken. Dat laat ze op een niet mis te verstane manier blijken. Bij thuiskomst blijken twee vuilnisbakken omgetrokken en leeggetrokken natuurlijk. Trekt ze waterflessen uit de plastic blister, waarin ze per 6 verpakt zijn. Die flessen vinden we dan ook weer door de tuin. Een fles anti-vries van 5 liter is ook geen probleem. Alles wordt versleept. Dan pakt ze de metalen waterbak, gooit hem leeg en rampokt de bak op het beton. Hoe ik dat laatste weet? Nou, van de overbuurman. Die hoorde zoveel lawaai dat hij maar is gaan kijken wat er aan de hand was. Nou, dat dus. We hadden een plan nodig.

Bevroren runderbotten, voor alle drie de honden één. Bij het weggaan werden we niet opgemerkt. Het bleef in ieder geval stil. Maar bij terugkomst bleek ze toch niet helemaal tevreden en had de vuilnisbak het alsnog moeten ontgelden. Maar de waterflessen stonden nog netjes op een hun plek, dat scheelde. Met dit gedrag werd ook wel duidelijk hoe makkelijk onze andere honden altijd zijn geweest. Bij thuiskomst stond alles nog net zoals wij het hadden achtergelaten. De bevroren runderbotten gaven dus wel vertraging maar geen echte oplossing voor Brigi.

Na een gesprek met een lieve vriendin die ervaring heeft met opstandige honden, liepen wij handenwrijvend door het huis. Eureka! Riepen wij allebei. Het juiste recept had ik in mijn hoofd geplant. Nu nog even op zoek naar de “kong”. Daar hadden we er twee van. Maar eentje was ooit onder de grasmaaier gekomen en had de machine in één keer met een harde knal tot stilstand gebracht. Hans was er uren mee bezig om het harde rubberen ding tussen de maaibladen uit te krijgen. Beau had nogal de neiging om de “kong” mee de tuin in te nemen in plaats van een bal. Vandaar. De “kong” had een grote scheur, hoewel dat bijna onmogelijk is, en was niet meer bruikbaar.

Ik vond de ene overgebleven “kong” en Hans snelde naar de winkel om er nog twee bij te kopen. Want drie honden moet je gelijk behandelen, anders wordt het knokken en dat was juist iets dat we niet wilden. Ik noemde het recept en Hans voerde het uit.

“Eerst een paar hondenbrokjes. Daarna een dikke laag pindakaas. Dan weer hondenbrokjes en daarna weer een dikke laag pindakaas. Herhaal dit tot de “kong” helemaal vol zit. Eindig met een paar hondenbrokjes diep in de pindakaas”. Dit lijkt een makkelijke opgave, maar de ingang van de “kong” is nogal nauw. Eerst met kleine lepels, dat ging niet snel genoeg. Toen besloot Hans de mouwen op te stropen en het verdere werk met zijn handen te doen. Dat mouwen opstropen was niet voor niets, want de pindakaas zat tot aan zijn ellenbogen.

En zo raakten de drie “kongen” gevuld. Tijd om het experiment uit te voeren. Hans liep naar buiten met drie stuiterende honden achter zich aan. Daar kregen ze, ieder op hun eigen plek, een “kong”. Na ongeveer een half uur diende Sissi zich voor het raam en niet veel later meldde Bence zich. Maar waar was Brigi?

Na meer dan drie uur meldde zij zich. Eerst had ze haar eigen “kong” helemaal leeg gelebberd en daarna had ze nog een hele kluif aan de afwas van de andere twee “kongs”. Ik schreef de lieve vriendin, als we de “kong” nog beter zouden vullen, wij wel voor een paar dagen weg kunnen gaan. Experiment pindakaas geslaagd!