Dag: 8 augustus 2024

Een kort vervolg op mijn voorgaande blog.

Toen we dachten dat we er waren, waren we er zeker nog niet. Toen de nieuwe, grotere kast, geinstalleerd werd zat daar ook gelijk een klein kastje bij die bij de minste geringste stroomstoring uitslaat. Bijvoorbeeld: is er iets mis in de keuken? Dan wordt dat deel van het stroomnet uitgeschakeld. Dit om kortsluiting te voorkomen. Een heel “gevoelig dingetje”.

Áron sloot alle draden weer aan, maar kon er niet achter komen op welke groep iets zat. Hij kon uit die dradenmassa geen plan herkennen of iets dat leek op een weldoordacht plan. Zodoende stapte ik in mijn sportschoenen om heen en weer te rennen en te ontdekken waar er stroom was. Het “gevoelige dingetje” had hij voor nu even uitgeschakeld. En zo rende ik van boven naar beneden, naar de garage, naar het buitenlicht, naar het binnenlicht en dan weer naar de badkamer. Dat was niet erg, want zo kwam hij erachter welke groep bij welk deel van het huis hoorde. Hij bracht alles in kaart met een heldere omschrijving. Nu werd het tijd om alle stroom er weer af te halen en het “gevoelige dingetje” terug te plaatsen om nu zodoende per groep te kunnen zien in welk deel van het huis het kwaad geschiedde.

Acht groepen. Waarvan eentje op de stroom bleef. Dat was de badkamer. Leek het vorige keer nog kermis, nu leek het wel hardcore disco. De een na de andere groep klapte eruit. Nu kon het ware onderzoek beginnen waar de problemen vandaan kwamen. Dat passeerde op donderdag 1 augustus.

Áron verscheen de volgende dag met een collega. Ze klommen als slingeraapjes de zolder op en aanschouwde daar iets wat ze nog nooit eerder hadden gezien. Oude, nieuwe en erg oude kabels lagen er door elkaar. Toen werd het uitzoeken en testen en nog eens testen. De temperatuur buiten klom op naar de 36 graden. Binnen ook, want de deur bleef open en de airco werkte (natuurlijk) niet.

In de middag leek het huis te worden bestormd. Twee man extra kwamen helpen om alle problemen te tackelen. Er vlogen codes door het huis waardoor er werd gerend van huiskamer naar slaapkamer, van Hans’ kamer naar de garage, van boven naar beneden. Nieuwe kabels werden getrokken, oude kabels eruit getrokken. Vrijdagavond om half zeven legde ze een noodverband aan via de boiler. Het “gevoelige dingetje” werd uitgeschakeld, zodat we zodoende stroom voor het weekend hadden. Maar wel met het verzoek om niet teveel tegelijk te gebruiken. Het gevaar was nog niet geweken. Maandagochtend nog een kleine klus om af te maken en dan zat het erop.

Maandagmorgen acht uur verscheen Áron met zijn collega. Het moet me van het hart dat deze gasten wel zo verschrikkelijk geduldig zijn (of lijken, maar we merkten eigenlijk weinig irritatie). Er moest een gat boven de stoppenkast komen. Daar waar voorheen ook zo’n speciaal dradengat zou moeten zitten. U kent ze wel, zo ergens bovenaan een muur, waar dan een klein plaatje voor zit, ik noem het maar controlegat, waar je dan kunt zien waar de bedrading zich bevindt. Want hoewel ik veel heb geleerd, zou ik de naam ervan niet weten. Dit controlegat was niet meer zichtbaar, omdat daar twee jaar geleden een splinternieuwe muur voor is geplaatst.

Na wat aanwijzingen vanaf de zolder zette Áron de zaag in de muur. En jawel, hij had precies goed gemikt. Een massa aan draden bleek daar verscholen te zitten. Alles werd genummerd en getest. Weer die hardcore disco door het huis. Aan het einde van de dag zag ik hun wit weggetrokken gezichten. Doodmoe van de verschrikkelijke ergernis door de chaos aan bedrading die ze steeds maar tegen kwamen. Ze zetten de kookplaat in werking, maar dat vond ik niet genoeg. De vriezer, de koelkast en ook de vaatwasser die vol stinkende afwas stond had ik toch graag voorzien van stroom. En het licht ook graag en als het kan ook de televisie vanwege de olympische spelen. Ze deden hun best en het meeste werkte toen ze vertrokken. Maar toen ik wat eten in voorbereiding had en de kookplaat aanzette, was dat het enige ding dat niet werkte. Ach, sla is ook eten. Nietwaar? En toen ik buiten kwam was dit mijn aanblik.

Erg hoopvol vond ik dat er niet uitzien. Maar volgens hen was het nu een kwestie van het aankoppelen van de juiste bedrading.

Dinsdagmorgen, klokslag acht uur. Áron vertelde dat het veel leek, maar dat dit toch wel met een paar uurtjes gebeurd moest zijn. Om één uur bracht hij zijn collega mee om het werk verder af te maken. Hoewel die mannen heel rustig zijn, soms bijna onzichtbaar lijken, nemen ze wel je hele huis in beslag. Denk daarbij aan de enorme stress en het gevoel dat dit probleem nooit of zeker niet snel opgelost kon worden. Als ik heel eerlijk ben verkeerde ik weleens in een betere staat. Vrolijker eigenlijk ook. Maar ik mocht natuurlijk niet laten blijken dat ik de moed al opgegeven had.

Ik zag steeds meer draden verdwijnen in de bijbehorende groep. En aan de houding van de jongens te zien leek het allemaal ineens heel voortvarend te gaan. Het ging ook voortvarend want ik zag en hoorde in huis de werking ervan. Licht, kookplaat, koelkast, vriezer, alles moest gecontroleerd. En alles werkte.

Dinsdagmiddag om half vijf namen we afscheid van beide mannen. Alleen één controle gat is nog open en een hanglamp. Daar moet nieuwe bedrading voor getrokken, maar de rest is nu piekfijn in orde.

Bij het zien van deze onderste foto ben ik toch maar blij dat ik er een kleine omschrijving van gemaakt heb. Want voor je het weet vergeet je hoe gevaarlijk en stressvol het eigenlijk was.

En dat “gevoelige dingetje”? Dat hoorde er in 2008 al bij te zitten en ook in 2022 toen alle nieuwe “stoppenkasten” werden geplaatst. Het is verplicht. Vooral om dit soort excessen zoals bij ons te voorkomen. Het vermoeden bestaat, dat zowel de eerste elektromonteur als nog een andere elektromonteur als Aittla het “gevoelige dingetje” niet hebben geplaatst, omdat daar dan teveel werk van zou komen. Tja, wat zal ik zeggen? Nee, ik zeg het niet en schrijf het ook niet. Alleen misschien dat mijn gevoelens voor dit soort mensen tot het vriespunt gedaald zijn. Dat komt mooi uit, het wordt deze week nog 40 graden.